«يَأْتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ زمانى بر مردم خواهد آمد
لا يُعْرَفُ فيهِ إلاَّ الْماحِلُ كه در آن ارج نيابد، مگر فرد بيعرضه و بيحاصل،
وَ لا يُظَرَّفُ فيهِ إِلاَّ الْفاجِرُ و خوش طبع و زيرك دانسته نشود، مگر فاجر،
وَ لا يُؤْتَمَنُ فيهِ إِلاَّ الْخائِنُ و امين و مورد اعتماد قرار نگيرد، مگر خائن
وَ لا يُخَوَّنُ إِلاَّ المُؤتَمَنُ، و به خيانت نسبت داده نشود، مگر فرد درستكار و امين!
يَتَّخِذُونَ اْلَفْئَ مَغْنًَما در چنين روزگارى، بيت المال را بهره شخصى خود گيرند،
وَ الصَّدَقَةَ مَغْرَمًا و صدقه را زيان به حساب آورند،
وَصِلَةَ الرَّحِمِ مَنًّا، و صله رحم را با منّت به جاى آرند،
وَ الْعِبادَةَ استِطالَةً عَلَى النّاسِوَ تَعَدِّيًا و عبادت را وسيله بزرگى فروختن و تجاوز نمودن بر مردم قرار دهند
و ذلِكَ يَكُونُ عِنْدَ سُلطانِ النِّساءِ، و اين وقتى است كه زنان، حاكم
وَ مُشاوَرَةِ الاِْماءِ، و كنيزان، مشاور
وَ إِمارَةِ الصِّبيانِ.» و كودكان، فرمانروا باشند!
