از وصيت هاى من كه در آستان مرگ و نفس هاى آخر را مى كشم
به تو كه از نعمت جوانى برخوردارى ، آن است كه
معاشران خود و دوستان خويش را از اشخاص وارسته
و متعهد و متوجه به معنويات و آنان كه به حب دنيا و زخارف آن گرايش ندارند
و از مال و منال به اندازه كفايت و حد متعارف پا بيرون نمى گذارند
و مجالس و محافلشان آلوده به گناه نيست
و از اخلاق كريمه برخوردارند، انتخاب كن كه
تاءثير معاشرت در دو طرف صلاح و فساد اجتناب ناپذير است
و سعى كن از مجالسى كه انسان را از ياد خدا غافل مى كند
پرهيز نمايى كه با خوگرفتن به اين مجالس ممكن است از
انسان سلب توفيق شود كه خود مصيبتى است جبران ناپذير.
منبع :كتاب جوان در كلام نورنويسنده مرتضى روحانى
