«... پسرم هنگامي كه ديدم سالياني از من گذشت و توانايي رو به كاستي رفت، به نوشتن وصيت براي تو شتاب كردم و ارزش‎هاي اخلاقي را بر تو شمردم پيش از آن كه اجل فرا رسد؛ در حالي كه رازهاي دورنم را به تو منتقل نكرده باشم و در نظرم كاهشي پديد آيد چنان كه در جسمم پديد آمد، و پيش از آن كه خواهش‎ها و دگرگوني‎هاي دنيا به تو هجوم آوردند و پذيرش و اطاعت مشكل گردد. زيرا قلب نوجوان چونان زمين كاشته نشده، آمادة پذيرش هر بذري است كه در آن پاشيده شود. پس در تربيت تو شتاب كردم پيش از آن كه دل تو سخت شود و عقل توبه چيز ديگري مشغول گردد تا به استقبال كارهايي بروي كه صاحبان تجربه زحمت آزمودن آن را كشيده‎اند و تو را از تلاش و يافتن بي‎نياز ساخته‎اند. پس در آغاز تربيت تصميم گرفتم تا كتاب خداي توانا و بزرگ را همراه با تفسير آيات به تو بياموزم و شريعت اسلام و احكام آن را از حلال و حرام به تو تعليم دهم و به چيز ديگري نپردازم....»[1]

امير مؤمنان ـ عليه السلام ـ در اين بخش از نامة خود به فرزندش امام حسن ـ عليه السلام ـ بر مواردي تأكيد مي‎ورزد كه هر يك از اين موارد، قابل بحث و بررسي است. حضرت بر قلب و عقل جوان تكيه كرده كه بزرگ‎ترين سرماية‌ يك جوان است. ايشان قلب نوجوان را مانند زمين كاشته نشده ولي آماده بذر پاشي مي‎داند كه اگر آن چه را كه باعث سعادت و كاميابي يك جوان است، بذر افشاني نكنيم، خواه ناخواه ديگرن بذر افشاني خواهند كرد.

سرمايه دوم در كلام امير مؤمنان ـ عليه السلام ـ نسبت به يك جوان، عقل است كه در اين مورد بايد كنترل شود، تا ديگران فكر جوان را آلوده و منحرف نكنند و وجود اين دو سرماية‌ بزرگ در يك جوان، راه را براي استفادة صحيح از جواني باز خواهد كرد.

--------------------------------------------------------------------------------

[1] . نهج‎البلاغه، نامه 31، ترجمة‌ محمد دشتي، ص 521.

  منبع : جوان از منظر معصومان(ع) نويسنده محمد جواد مروجي طبسي انتشارات: سلسال سال نشر: 1381 ه ش